SADRŽAJ PO
OBLASTIMA
Književni programi
Likovni programi
Scenska umjetnost
Muzički programi
Arhivska i bibliotečka građa, studije, knjige...
Organizacije, institucije, društva
Manifestacije, festivali
Portreti
Muzejske izložbe
Galerije, foto reportaže, video zapisi



| Naslovna | O projektu | Saradnički program | Linkovi | Kontakt |
 
   
   
     






"SKOČIĐEVOJKA"

(premijera)


SKOČIĐEVOJKA - ODNESENI VJETROM

SKOČIĐEVOJKA

To je sve što sam imala da vam kažem./To je sve što ste imali da mi kažete.
Burin je snažan vjetar/dolazi pred zoru i traje kratko

Vaši ratovi su veći/od ovih mojih/ slijepih

Oružje više nemam/usne više nemam/lice više nemam/samo sjećanje na isto

Nikada se tesnije nisam osjećala/nego u sopstvenoj koži

Ostajem ovdje da čekam/Ostajem ovdje kao kamen

Skočidjevojka! / Skoči skoči skoči djevojka!

Zemlje su mirne/Sve je već prošlo/A mi nikome nismo dužni/sem ljubavi.


S.M. Ljubiša - SKOČIĐEVOJKA

...iako ste bolji i jači, Bog je vrh sviju.

„....„Obala рrimorja poštrovskoga ide vazda prava s juga na zapad do Krsca, a na rstac reževski, gdje teče rijeka, uvija se na lik obluka k sjeveru. Tu gdje se previja pada u more visoki i strmeni rt, kamenit kao da si ga dlijetom odjeljao. ...

.... Kad Ruža na vrh rta, kad li tamo puta nema, već prostrano more nisko, plavo nebo visoko, a hajduci za pleća. »Stan, đevojko, nijesi pobjegla!« — vikne Rado. Ruža se prekrsti i klikne: »0 duši ti bilo!« pa strmoglavi niz onu visoku lit.

Ovaj se rt i dan današnji zove Skočidjevojkom, i ko se gođ poda nj vozi, čuje mrnare gdje povijedaju žalosnu sudbu nesretnje Ruže, ako se je i povijest pomrsila i pokvarila, hodeći s usta u usta. ..."


Маја Pelević је rođena 13. februara 1981. u Beogradu. Diplomirala je dramaturgiju nа FDU u Beogradu 2005. godine. Student je doktorskih studija "Teorija umetnosti i medija" na interdisciplinarnim studijama pri Univerzitetu umetnosti u Beogradu. Pohađala je kurseve "Performans i ritual" kod Ričarda Šeknera, kao i kurseve "Teorije avangarde" i "Savremeni američki teatar" - na Tisch School of Arts u Njujorku. Jedan je od osnivača SFW/ sajta za promovisanje savremene srpske drame www.nova-drama.org. Njena drama "Beograd-Berlin" postavljena je na sceni "Zvezdara teatra" u režiji Ksenije Krnajski. U "Bitefu" se igra njen komad o životu Bili Holidej "Budite lejdi na jedan dan", a na repertoaru subotičkog pozorišta nalazi se njen tekst "Ler". Jul/avgust 2005. učestovala u Royal Court Theatre u Londonu s dramom Pomorandžina kora koja je javno čitana, a zatim objavljena u „Antologiji savremene srpske drame do 2005. - Predsmrtna mladost". Od oktobra 2005. član je redakcije poz. časopisa „Scena". Dobitnik je nagrade za dramsko stvaralaštvo "Borislav Mihajlović Mihiz" za 2006. godinu, jer po mišljenju žirija "...dramski opus Maje Pelević predstavlja najorginalniji uzorak novih tendencija u savremenoj srpskoj dramaturgiji. U šest do sada izvedenih drama Maja Pelević na provokativan način sjedinjuje smisao za dinamično istraživanje scenskih formi i kritično sagledavanje problematike savremene postmoderne individualnosti...". Dobitnikje i nagrade „Slobodan Selenić" za najbolju diplomsku dramu. Drame su joj prevedene na engleski, francuski i njemački jezik.

Kokan Mladenović, rođen 1970. u Nišu, završio srednju glumačku školu u Nišu, u klasi Mime Vuković-Kurić, diplomirao na Katedri za pozorišnu i radio režiju FDU u Beogradu 1993, u klasi prof. Miroslava Belovića i Nikole Jevtića. Režiie (izbor): Aleksandar Obrenović, Povratak Don Žuana; Dušan Kovačević: Maratonci trče počasni krug; Tirso de Molina: Seviljski zavodnik i kameni gost; Bomarše: Figarova ženidba; Magnus i Bunker: Alan Ford; Aleksandar Popović: Razvojni put Bore Šnajdera; Alfredo Baldući: Putujuće pozorište "Rikoti"; Aristofan, Maričić, Mladenović: Mir; Velimir Lukić: Afera nedužne Anabele; Agota Krištof: Velika sveska; Slobodan Selenić: Ruženje naroda u dva dela; Henrik Ibsen: Per Gin; Ljubomir Simović: Putujuće pozorište Šopalović; Ivan Lalić: Cuba libre; Teri Pračet: Sestre po metli; Goran Petrović: Opsada crkve Svetog Spasa; Goran Stefanovski: Bahanalije; Mihail Bulgakov: Majstor i Margarita; Dž.R.R. Tolkin: Hobit; Dž. M. Bari: Petar Pan; Enda Volš: Disco pigs; Fosi Eb. Kender: Čikago; Slobodan Vujanović: Poslednja smrt Frenkija Suzice; Milivoje Mlađenović: Baš Čelik, Maja Pelević: Ja ili neko drugi. Naarade: "Bojan Stupica", Nagrada za najbolju režiju na Jugoslovenskom festivalu pozorišta za djecu, Kotor, Sterijina nagrada za dramatizaciju, Grand pri za režiju na Susretima "Joakim Vujić", za najbolju režiju na Vojvođanskim susretima profesionalnih pozorišta, dvije Sterijine nagrade za adaptaciju dramskog teksta, "Ćuran" za režiju na Danima komedije u Jagodini, dvije nagrade za režiju na Festivalu pozorišnih praizvedbi u Paraćinu. Predstave su mu izvođene na svim domaćim i međunarodnim festivalima.

Skočiđevojka - rt blizu Petrovca, ca. 238 m, Montenegro point: N 42° 13' 8" E 18° 54' 31";
Legenda o Skočiđevojci - Čekala je svog dragog, koji je bio daleko od nje, prvo u ratu, potom na galiji kod Mletaka. Njena maćeha ju je obećala drugome ali ona je htjela da ostane vjerna svojoj ljubavi. Zbog toga odlazi od kuće i godinama se krije po manastirima. Jednog dana, na jednoj stjeni kraj mora, u blizini Budve srela se sa svojim nesuđenim mužem. Htjeli su da je odvedu, ali u njenom srcu postojao je samo jedan, koji je bio daleko od nje. Nemajući kud, skočila je sa stjene u more jer ako ne može biti sa onim kojega voli, neće ni s' kim drugim.

Paštrovski Julija i Romeo - Ruža i Stefan. Jedan stidljivi pogled u njihovim je srcima razgorio plamen ljubavi koja će postati njihov zavjet i oblikovati im sudbinu.... Srca punog vjernosti i ljubavi za jednog mladića koji je u ogorčenosti i osvetoljublju otišao daleko, čak i vjeru promijenivši, pred prijetnjom da je daju za nedraga, bira skok - u plavetni prostor neba i mora, u slobodu - ali i u smrt. Neko reče: Skoči đevojka... i muk. Taj se rt, ispod manastira Reževići, između Petrovca i Svetog Stefana, i danas zove Skočiđevojka. Svojim značenjem i zvučnošću sugeriše slobodu pokreta, emancipaciju koja je na ovim prostorima za ženu značila - a često i danas znači - jednostavno: nemogućnost postojanja.