Izložba slika:
Marica Kuznjecov Boljević i
Đorđije Bato Boljević

U konstantnom kolebanju između stvarnog i mogućeg Đorđije-Bato Boljević polazi od prepoznatljive figuracije (akt, poluakt, detalj akta) da bi je klasičnim likovnim sredstvima preoblikovao određujući novi odnos čovjeka i postojeće realnosti. Taj novi način bivstvovanja, odnosno novi senzibilitet premješta težište sa onog što se vidi na ono što se osjeća, tako da umjetnik buđenjem svojih dubokih emotivnih potencijala iskoračuje u područije prožimanja vidljivog sa nevidljivim, afirmišući nesvjesno stvaranje u kome se naziru istinski sadržaji zapreteni u ponorima mistične kontemplacije. Dakle, u značenjskom smislu prepoznatljivi obrisi ljudskog tijela, ili određenog njegovog detalja, ovdje poprimaju dvostruku ulogu: motivskog povoda i ishodišta transsubjektivne projekcije umjetnikovih podsvijesnih doživljaja izraženih širokim, slobodnim, haotičnim potezom, potezom koji rastače i sažima oblik, istovremeno mu dajući karakter drhtave, uzbudljive uznemirenosti. U toj vizuelnoj igri umjetnik dopušta posmatraču da podstaknut radoznalošću i sam učestvuje u uspostavljanju komunikacije sa osobenim, metafizičkim slojem slike koji, u isto vrijeme, i privlači i odbija, izazivajući u čovjeku iskonski strah od nepoznatog, od slobode... Iz čudesno virtuoznog Boljevićevog poteza koji stvara raznoliku liniju, liniju koja i gradi i razgrađuje, iz strukturalnih odnosa svijetlo-tamnog, ili potencirane svjetlosti, tame i zamagljenih prostornih dubina, izbija neobična slikareva energija kao humani bunt protiv "sablasne dimenzije naše svakodnevice".

Saglasno ovom, možemo reći da umjetnik ne bira temu, ona mu se naprosto sama nameće kao rezultat prožimanja objektivno-subjektivne nužnosti, kao čin dubinskog etičko-emotivnog proživljavanja. Boljević kroz akt ili određeni detalj sa ljudskog tijela, dotiče čovjeka iznutra, u borbi sa dobrim i lošim osjećanjma u njemu samom, njegovim stalnim ispitivanjem fenomena života i smrti, duha i materije, smisla i besmisla, simbolički iskazanu i kroz krajnje suprotan odnos skoro samo dvije "boje": bijelu i crnu. Možemo reći da njegova slika teži ka redukciji slikarske materije, od paste, fakture, poteza, do sveukupnog pojednostavljenja forme i svođenja kolorita na dominantu neutralnih tonova kroz relaciju odnosa crno-bijelo-sivo. Time se sublimisana, ekspresivna, stvaralačka snaga uzdiže i vibrira do jezičkih sredstava pročišćenog slikarstva. Kao i "boja", i motiv se redukuje do krajnosti, svodi na svoju vizuelnu suštinu oslobođenu svega suvišnog, te sam pojam metaforičko-simboličkog značenja, dobija nov pokretački impuls, i upečatljiv, i uznemirujuće potresan... Boljevićeva slikarska vizija, izražena kroz ekspresiju dramatičnog i jedinstvenog naboja, je istovremeno i asocijativna, i nadrealna, i apstraktna. Po sebi nelogična, i metaforična, te prožeta sveobuhvatnom atmosferom dualističke uznemirenosti: i emotivno-egzistencijalne i intelektualne.

Njegova slika je lišena kompozicijske opterećenosti, nametljivog psihologiziranja, te iznuđene atraktivnosti. Ona prvenstveno zrači čistom likovnošću kroz koju se razaznaje lična znatiželja o predmetnoj stvarnosti da bi se dotakla njena polazišna, energetska, univerzalna suština. Poistovjećujući materiju i emociju, podstaknut spoljašnjim, Boljević se opredjeljuje da mnoštvo egzistencijalnih pitanja kojima vlada stanje krajnje tjeskobe, istovremeno i postavlja i odgoneta, ali isključivo u domenu unutamjeg, istinski slikarskog. Izbjegavajući direktne uzore i težeći ka vlastitoj, individualnoj, višoj ravni iskazivanja onog specifičnog i različitog u postojanju svakog bića, on se približava svojim najboljim stvaralačkim mogućnostima. I čini se da će Boljević u svojim daljim slikarskim istraživanjma, pomijerajući granice razvoja savremene crnogorske umjetnosti, slijediti predstavljeni put iskoraka u novo vizuelno polje, u suštinu fenomena likovnosti koji u sebi sadrži paradoksalnu eteričnost onog već oformljenog, opipljivog, i stvarnog.

Lucija Jelušić-Đurašković